BONAIRE




 22 maart tot en met 30 maart 2005










Reismaatjes:

Ad van der Staak
Tom Kroese
Jan van der Eem
Frans van der Ploeg
Astrid Snoep
Evelien Kouwer
Lyde de Graaf



Dinsdag 22 maart

Gisteravond heeft Jeny een heerlijke maaltijd gekookt om alvast in de vakantiestemming te komen.
Nog een gezellig wijntje en op tijd naar bed!
Om 7.15 uur brengt Fieke mij naar het huis van Astrid.
Evelien heeft bij Astrid geslapen en samen drinken we nog een kopje koffie en roken een sigaretje.
Om 7.45 uur arriveert de bus die ons naar Schiphol gaat brengen.
Alleen Jan is er nog niet……..(smoes) ”moest nog even bij iemand langs met mijn schroevendraaier” en tovert deze uit zijn zak!
Iedereen kijkt opgewekt nu en heeft zijn kleding reeds aangepast aan warm weer.
We checken in als groep en wordt gelukkig niet moeilijk gedaan over een beetje overgewicht.
Nog wat laatste inkopen in de tax free shop(sigaretten, drank en parfum)
Daarna aan de koffie!
De dames van de groep worden vanaf dit moment in een, prettige, rol gedrukt en mogen niks meer doen.
De heren halen koffie en nog eens koffie en zelfs de kar met handbagage wordt gereden.
Uiteindelijk gaan we naar de gate en zien ons toestel staan: KLM genaamd Audrey Hepburn.
Vluchtnr. KL 741.
We vertrekken met een kleine vertraging (12.30 uur ipv 11.50) omdat er kleine problemen zijn met staart. Het roer schijnt niet naar behoren te werken (geeft wat onrust links en rechts) maar er wordt ons verzekerd dat dit geen probleem is voor het vliegen, slechts gebruikt het toestel nu iets meer brandstof. Er wordt dus flink getankt!
Wij vermaken ons best tijdens de vlucht met eten, drinken (bier, wijn. baileys en koffie) en kletsen. Er wordt niet echt veel gelezen.
Er zijn twee bekende stewardessen aan boord en Tom en Ad “scoren”nog enkele KLM-huisjes en een toilettasje. (de oordoppen hieruit komen zeer goed van pas later)
Voor de mede-reizigers wordt ook goed gezorgd in de vorm van stiekeme flesjes wijn die uit de schortzakken komen van de stewardessen.
Zo zie je maar weer dat netwerken erg handig is; altijd!
We vliegen 9.50 minuten en dan zien we Bonaire!!!!!
We landen om 16.10 uur en stellen ons klokje bij (5 uur tijdsverschil).
De zus van Ad, Marion, staat al te zwaaien in de hal met haar dochter Vera.
Wij lopen rustig naar de douane en laten ons paspoort pas stempelen als de eerste sigaret is gerookt.
Het is warm en er staat een behoorlijke wind.
Theo van het huis wacht ons ook op en staat met een auto voor de deur. Vera merkt op dat de banden wel erg zacht zijn….Geen probleem.
Er worden door Jan en Tom de gehuurde auto’s opgehaald en wij rijden naar ons nieuwe onderkomen(Coral Reef en Carribean Chill House) in de wijk Tera Cora van Kralendijk.
Met Marion wordt afgesproken dat wij rond 17.30 uur ons haar laten knippen.
Het huis van de mannen is groot en heeft een enorme keuken en gevulde koelkast! Zelfs een BBQ is aanwezig!
De mannen halen hun spullen uit de auto en even later worden de meiden naar hun huisje gebracht.
Dit ziet er ook heel goed uit en wij hebben een zwembad in de tuin! Heerlijk!
Als onze spullen zijn verwijderd uit de auto rijden we naar Kralendijk, ondertussen genietend van een blikje bier.
Bij Yasser en Marion worden we geknipt of liggen te wachten in de massagestoel! Heerlijk!
Daarna zijn we toch wel wat hongerig geworden en gaan op zoek naar een leuk restaurantje.
Daar nuttigen we een vispotje en water en wijn en iedereen is nu toch wel moe aan het worden. Het was ten slotte een flink lange dag!
Jan wordt nog op zijn voet aangevallen door iets onduidelijks……
We rijden naar ons huis, dat wil zeggen dat Tom nog een extra rondje reed, en gaan om 22.10 uur tevreden slapen. (“we rijden verkeerd”???!)
Airco aan op 23 graden, anders is het wel erg warm…….

Woensdag 23 maart

Om 6.30 uur worden de meiden wakker.
Het is net licht geworden en de zon maakt het buiten meteen warm. Lekker!
We maken ons kopje thee en roken een sigaretje en ik schrijf wat in mijn dagboekje.
Er vliegen kleine gekleurde papegaaitjes van boom tot boom.
Erik probeert ze op de foto te zetten, wat jammerlijk mislukt.
Ad haalt ons op en meld dat het ontbijt klaar is en dat er in de kleine poel achter ons huisje, flamingo’s staan.
We genieten van een heerlijk ontbijt en Tom heeft de eitjes gekookt. Hoelang blijft een goed bewaard geheim.
Tijdens het ontbijt wordt het snurkgedrag van Tom geëvalueerd en de oordoppen ingezet.
Daarna op naar Chris van Wannadive. Die heeft het nog druk met andere duikers en we gaan naar het City Café om een kop koffie te drinken.
Hier springt Frans plotseling met een gil op Evelien! Een enorme hagedis/leguaan krabt Frans in zijn zij (aanvallen noemde hij dat….en Evelien plat)
Tja, linke boel alhier.
Frans gaat de rest van de week niet meer op een muurtje zitten.
Terug naar Chris die een populair verhaaltje ophangt.
We spreken af dat we bij het Eden- resort het lood gaan halen en kunnen dan eindelijk s’middags ons eerste duikje maken bij Andrea I. We duiken in twee ploegen, toch wel wat ongerust over het “leasen”van spullen op het eiland.
Terwijl de ene ploeg duikt en de andere wacht, worden die vermaakt door kleine hagedisjes met mooie blauwe staartjes. Als je een steentje weg mikt, denken ze dat het eten is en vliegen er met velen op af.
Het is warm en zonnig!
Andrea I: gemiddelde diepte 20 meter en zicht 30 meter.
Een lichte afdaling naar 15 meter.
De plaats is ideaal voor beginners, aangezien er gewoonlijk slechts lichte stroming staat. In het ondiepe vindt U hertshoorn- en vuurkoraal en een heleboel papegaaivissen. Verder zijn er veel anemonen en gorgonen, die camouflage bieden voor hongerige trompetvissen en slanke rifvissen (astrid, evelien en lyde). De drop-off begint op 15 meter met gorgonen, ster- en plaatkoraal en sponzen tot aan zand. Poetsgarnalen, grommers en snappers komen veel voor en er bestaat gerede kans dat U een zeepaardje ziet.
Na de prachtige duik, waarin een ieder charmant het water in- en uitgaat, zijn we erg hongerig en gaan snel lunchen in Zeezicht (16.15 uur).
Daarna doen we snel de boodschappen. (in drie kwartier, nou?!)
Het is een soort Deka-markt met allerhande Nederlandse artikelen.
Daarna gaan Jan, Astrid Ad en Lyde nog een tweede duik maken. Het wordt dus een nachtduik. Erg mooi.
Evelien blijft aan de kant en blijkt zich achteraf erg onveilig gevoeld te hebben. Aangezien Pasen eraan komt, kamperen vele eilandbewoners op het strand en rijden er veel brommertjes langs de weg. Tja, daar sta je dan in het donker…..alleen!
North Belnem
Molde stromingen, gemiddelde diepte 20 meter en zicht 30 meter.
In het ondiepe water vindt U hier vertakkend en plaatvuurkoraal, hertshoornkoraal en elandgeweikoraal. De drop-off begint op 10 meter met sterkoraal, gorgonen, oranje en paarse buissponzen, koffervissen, vijlvissen, vierhoornige koffervissen, zwarte trekkersvissen, trompetvissen, papegaaivissen, grootoogbaarzen, soldatenvissen, eekhoornvissen en scholen blauwe doktersvissen.
Het is hier ook niet makkelijk in- en uitkomen en Astrid maakt spontaan een spagaat en Jan komt niet meer bij van het lachen…..(in plaats dat je haar nu helpt, lummel)
Hier houdt Astrid een indrukwekkende blauwe plek van over.(waar weten alleen de dames)
Evelien rijdt de auto een stukje richting ons, omdat we niet helemaal het water uitkwamen waar we erin gingen. Ook zij liep nu trots met een key-cord om haar nek, zoals de heren.
Lyde dacht een tijd te duiken met Jan er was hem ineens kwijt…..Blijkt de heren wat door elkaar te halen. Nou ja, het was ten slotte donker!
We gaan terug en eten maken. Aan de film bij Erik komen we niet toe.
We kijken naar de sterren en bijna volle maan.
De spullen worden nog bij het huis gespoeld en daarna aan de wijn en foto’s op Ad zijn laptop bekeken.
Er volgt nog een kleine discussie over de nek van Evelien; het zou op de foto een anorexia-nekje lijken….Hier kunnen we wel de nacht mee in.

Donderdag 24 maart
Na een goede nachtrust (Astrid sliep nu op de grond) om half 8 op.
We hebben een berichtje van Chris en Sylvia waarin ze ons een prettige vakantie toewensen!
Wij komen tot de conclusie dat we Charlie vandaag en Chris morgen een sms-je moeten sturen ivm hun verjaardag. Dit zullen we nog dagen herhalen en het gewoon niet doen (geen tijd!)
Weer een heerlijk kopje thee en zwemmen!!!! We hebben ten slotte een zwembad in de tuin.
Frans en Ad hebben al flessen gehaald en vers brood! Een superontbijt volgt.
Jan bewaakt het warm worden van de croissants en ze smaken heerlijk!
De duikspullen gehaald bij de duikschool en op naar de Hilma Hooker.
Kan een sterke stroming staan, maximale diepte 30 meter en gemiddeld zicht van 20 meter.
Het Koreaanse vrachtschip Hilma Hooker, 72 meter lang en 1043 ton zwaar, legde bij Town Pier aan voor dringende reparaties, maar alerte douanebeambten vonden marihuana verborgen aan boord; het schip werd geconfisqueerd en de drugs verbrand. Aangezien het schip langzaam aan het zinken was, sleepten de Bonairiaanse duikoperators het op 21 september 1984 naar het zand tussen de dubbele riffen en brachten het opzettelijk tot zinken.
Helaas was het schip niet goed schoongemaakt, waardoor mariene organismen zich maar langzaam op het wrak gevestigd hebben. Tegenwoordig wordt het echter gekoloniseerd door sponzen en biedt het onderdak aan tijger- en zwarte tandbaarzen, zwijggrommers, mahoniesnappers en geelstaartsnappers. Grote grootoogmakrelen doorkruisen het open water voorbij het wrak en op de romp zijn grazende middernachtpapegaaivissen te zien. Behalve bij de grote open compartimenten in het middendeel wordt het binnengaan van het wrak ontraden.
Een aantal duikboeien rond het wrak geeft tegenwoordig de locatie aan. Het schip rust op zijn stuurboordkant op de bodem van de rifhelling; het hoogste punt van het schip ligt op 18 meter.
Het in- en uitgaan van het water is hier waarlijk een crime! Je rolt alle kanten op……
Vele blauwe plekken volgen, maar de heren doen wanhopig hun best dat zoveel mogelijk te voorkomen!
Mijn band van de fles gaat helaas stuk en ik duik even met Evelien haar vest, terwijl enkele mannen fruit en een nieuwe band gaan halen in Kralendijk.
Lekkere lunch met eigen brood en fruit. Tom haalt zelfs keurig de pitten uit de watermeloen. Heerlijk!
Daarna naar de duikstek Alice in Wonderland.
Wederom in twee groepen de duik gemaakt.
Terwijl Frans, Tom en Ad als eerste gaan, hangen Jan, Evelien , Astrid en ik wat in en rond de auto. De zon brand onerbarmelijk op al onze ledematen en ze kleuren reeds rood, ondanks factor 16.
Als we elkaars rug insmeren is het wel even lachen: “wat een brede rug hè?”, “nou, dat valt best mee”. Ondertussen worden er enorm draaiende bewegingen gemaakt met de handen op de desbetreffende rug. Die draaiende beweging met de handen blijft er voorlopig in!
Alice in Wonderland: matige stroming, maximale diepte 30 meter en zicht van 20 meter.
Deze locatie licht ruwweg het dubbelriffenstelsel. De twee riffen zijn gescheiden door een zandkanaal, waar tuinalen en pijlstaartroggen te zien zijn. In het ondiepe water komen hertshoornkoraal en gorgonen voor, evenals Franse keizersvissen en papegaaivissen. De helling daalt van 12 meter naar zand op 25 tot 30 meter en is circa 20 meter zwemmen over het zand naar het tweede rif. Dit tweede rif stijgt tot minder dan 15 meter onder het oppervlak en daalt dan weer af naar het diepe water, waar U hersen- en sterkoraal en scholen zwijnsgrommers en schoolmeesters vindt.
Volgens Jan en mijzelf zijn er drie riffen en hebben we de ontdekking van Bonaire gemaakt. Gewoon koers 270 graden blijven zwemmen en je ziet het. De auteur van het boekje zullen we op de hoogte brengen.
Een en ander resulteerde in een prachtige, lange duik en eindigde met 30 Bar en een complete training a la Juul.
Tevens een zeer gekleurd gezicht van de zon en een verloren macrolens………
Zeer ontspannen allemaal en dan te bedenken dat we werden aangezien voor een stel domme Amerikanen die natuurlijk de koers niet meer wisten en te ver op zee waren gegaan!
Hierna snel een biertje, zon maakt dorstig, en boodschappen doen. Dat gaat allemaal zeer snel in de winkels alhier. De caissières werken ook lekker door, slechts onderbroken door een gesprekje met een medewerker, wat gelukkig niet al te lang duurde.
Tom vond het allemaal zeer professioneel!
Heerlijke bbq in de tuin van het huis.
Het enige discussiepunt deze avond was de malsheid van het vlees. Frans wilde de biefstuk zeeeeer doorbakken……!
Verder vertelt Frans het e.e.a. omtrent zijn ervaringen bij reanimeren en beademen bij de KNRM…..die cursus gaan wij allemaal volgen?????!
23.00 uur naar bed.

Vrijdag 25 maart
Vroeg op want we moetesten ons melden om 8.00 uur bij het Eden-resort. Nog even voor de webcam gestaan en gezwaaid naar ……???
De dag begon met een beetje regen en dit was welkom omdat de huidjes erg rood zagen.
Met Bart twee bootduiken gemaakt:
8.30 uur:Forest
Bereikbaar per boot; gemiddelde tot sterke stroming; maximale diepte 40 meter en een zicht van 30 meter.
Ook deze duikplaats, die zijn naam ontleent aan zijn bossen met koraal, mag zich tot de beste in de Cariben rekenen. U kunt er het beste duiken met kalm weer. Boven de drop-off biedt het ondiepe water elandsgeweikoraal en een weelderige groei van gorgonide waaiers, staven en zwepen. De drop-off zelf begint op 12 meter en heeft grote sterkoralen en imposante gorgonen. De muur valt steil omlaag naar zand en is bedekt met zwart koraal, sponzen en gorgonen, terwijl dieper dan 15 meter grote oranje olifantsoorsponzen magnifiek voor foto’s zijn. De visstand is overvloedig en met grote tandbaarzen, mahoniesnappers, grote grootoogmakrelen, Franse keizersvissen en gekroonde engelvissen, zwarte trekkersvissen, letter- en witgevlekte vijlvissen, egelvissen, scholen blauwegestreepte grommers en ontelbare kleine vissen is dit een gedenkwaardige duik!
Wij zagen zelfs een zeepaardje!
Helaas was het rolletje vol en heb ik geen bewijs.
Het was inderdaad een prachtige duikstek!
Terug met de boot naar de kant om een kop koffie te drinken. Ondertussen werden onze flessen verwisseld.
Om 10.30 uur weer op de boot en nu naar Ebo’s Rif.
Ebo’s Rif is bereikbaar per boot en staat bekend om milde tot gemiddelde stromingen. Maximale diepte 40 meter en een zicht van 30 meter.
Net als Ebo’s special is de plaats vernoemd naar Ebo Domacasse(eerste Bonairiaan die een duikbrevet haalde). De smalle rifkam is bedekt met elandsgeweikoraal en de steile drop-off stort zich vervolgens in de diepte. De bovenste sectie is begroeid met grote hersen- en sterkoralen, met daarbovenop oranje olifantsoorsponzen en zwarte veersterren. In dieper water vindt U grote plaatkoraalformaties, die beschutting bieden aan kleine rifbewoners en bossen zwart koraal. Dit is een voortreffelijke nachtduik, vooral vanwege de kleurrijke oranje Tubastrea-bekerkoralen. De rijke visstand omvat papegaaivissen, sergeant-majoors, Spaanse zwijnslipvissen, tandbaarzen, snappers, grommers, creoollipvissen, Bermudakarpers, gekroonde keizersvissen en veel juvenielen.
Bart vertelde nog van deze plek dat hij heel bijzonder was, omdat je hier goed kon zien dat het koraal afgekalfd werd doordat Klein Bonaire zich wat verplaatst.
Enkele van ons vonden deze duik meer afstandzwemmen en ik ben met 10 Bar maar even gaan lurken bij Frans aan zijn octopus.
Terug naar Eden voor een vers drankje ananassap of mangosap.
Heerlijk. Tijd om even uit te rusten dus met de auto naar Plaza, bij van der Valk voor een welverdiend middagdutje op een lekker bed.
Uitzicht op zee en pelikanen.
Broodje krab erbij! Ook dit is vakantie: luieren op je bedje in de schaduw, logboek bijschrijven en een glas virgin-pina-colada (=zonder alcohol) want er moest s’avonds weer gedoken worden!
Marion, Yasser en Vera waren er ook. We hebben wel een beetje ongezellig gedaan voor hun door een uurtje te gaan slapen. Ad, onvermoeibaar, bleef wakker en kletsen.
Vera kwam allerhande krabbetjes laten zien.
Terug naar Kralendijk om om 19.00 uur te starten met de nachtduik onder leiding van Chris en …..(?).
Town Pier.
Bereikbaar per boot of lopend. (wel toestemming van de havenmeester nodig en je nr van het paspoort. Stel je voor dat je een bom onder zo’n cruiseschip plaatst)
Maximale diepte 9 meter en zicht 20 meter. Doorgaans kalm water.
Dit is de bekendste duikplaats bij Bonaire en een van de beste nachtduikplaatsen ter wereld. In 9 meter water bieden de stutten van de pier onderdak aan een rijke wereld van kleine ongewervelde dieren en een heleboel andere zeedieren op zoek naar beschutting en voedsel. Gewoonlijk is het een komen en gaan van grote sleepboten en de duiker heeft dus toestemming nodig van de havenmeester, zodat hij er zeker van is dat er geen grote schepen verwacht worden die mogelijk gevaar inhouden. U dient U te laten vergezellen door een plaatselijke duikgids en goed uit te kijken waar U bovenkomt, want anders komt U misschien vast te zitten tussen de pier en een gemeerde boot. Oriënteer U s’nachts op het baken van Uw duikboot.
De pier begint in een recht hoek vanaf de kust en draait dan in een rechte hoek naar het noorden. De pijlers zijn begroeid met sponzen in allerlei kleuren, onder meer oranje, geel, groen en paars. De plaats is met oranje Tubastrea-beker-koralen, zeepaardjes, kerstboom-kokerwormen, pijl-en stucadoorskrabben en verschillende garnaalsoorten een paradijs voor macro-fotografen(moet je wel een macrolens hebben…).
Door de beschutting fungeert de pier als een soort “crèche”voor jonge vissen, onder meer hengelaarsvissen, Franse keizersvissen, vierogige en gestreepte koraalvlinders, koffervissen, kogelvissen, murenen en scholen blauwgestreepte en kleinmondige grommers. Het llont de moeite om tussen de oude autobanden en het afval op de bodem te zoeken, omdat jonge dieren hier beschutting zoeken waaronder kreeften, octopussen, kettingmurenen, ombervissen en zeepvissen.
Wij zagen nog een schildpad!
Toen we uit het water kwamen om 20.00 uur stonden Marion, Vera en Yasser op ons te wachten.
Spullen gespoeld en nog een biertje bij het napraten. Niet iedereen vond dit een leuke duik. Het was er erg druk. Ik heb genoten, want Ad zocht de rustige palen op!
Thuis pasta gemaakt en weer foto’s kijken! Deze heb ik pas later goed gezien, aangezien ik, met een onaangestoken sigaret in mijn hand, in slaap ben gevallen tijdens de sessie….Sorry!
We gingen weer laat naar bed.

Zaterdag 26 maart
s’Nachts hoorden we flinke regen! De dames dachten dat de deur weer openstond, zoals de nacht ervoor, en Astrid vloog bevlogen naar de deur en zeer flink. Was die deur gewoon dicht.
Enfin, plaspauze en maar weer slapen.
Theo kwam al vroeg aan de deur bij ons.
Of we wat eerder konden ontbijten, want hij had een leuk plan!
Er stond een ezel bij ons huisje en ik was blij dat hij/zij er stond. Er schijnt een heel opvanghuis voor die beestjes te zijn en er lopen er vele los rond. Tot op dit moment er nog geen een gezien dus!
Bij ontbijt, een lekker eitje. Extra spannend, want er was een ei bij dat twee keer gekookt was.
Hij is opgegeten, alleen door wie?
Theo ontvouwt zijn plan om een stroomduik te gaan maken bij Sweet Dreams richting Vista Blue.
De ene auto wordt bij Vista Blue neergezet en de anderen rijdt ons allen naar Sweet Dreams.
Zo kunnen we deze later weer ophalen.
De dames mompelen iets over het lastige in- en uitgaan van het water en Theo begint uit te leggen hoe je dat het beste kan doen en zo dus stabiel te blijven: mekaar vastpakken bij het vest en dan aaneen het water in, waarbij eentje een beetje het voortouw neemt. Nou, dat werkt!
Ad wil graag foto’s maken en ik zal hem bijschijnen met de lamp. Dit gaat dus niet lukken want we drijven te snel langs allerhande mooie plekjes. Bijschijnen komt er al helemaal niet van, want je kan nauwelijks terug tegen de stroming in.
Er volgt een leuke duik!
Sweet Dreams: bijzonderheden; sterke stromingen, gemiddelde diepte 27 meter en een zxicht van 20 meter.
Door de sterke stroming is het ondiepe water rijk begroeid met steenkoraal en gorgonide waaiers, veren, staven en zwepen; dieper komen grotere hersen- en sterkoraalformaties voor. Het ondiepe water trekt sergeant-majoors en andere juffers, doktersvissen, engelvissen, koraalvlinders, pauwbotten, zwarte trekkersvissen, zeebarbelen, papegaaivissen, snappers, koffervissen, trompetvissen, vijlvissen, vierhoornige koffervissen, lipvissen en groene murenen aan. In het open water komt U vermoedelijk palometa’s, barracuda’s en makrelen tegen.
Bij Vista Blue er weer uit.
Vista Blue: Matige tot sterke stromingen, gemiddeld 20 meter diep en zicht van 20 meter.
Net als bij Atlantis brengen de van bovenwindse oostkant hiernaartoe waaiende stromingen enkele van de grotere vissoorten naar deze duikplaats, evenals schildpadden. U vindt er volop gezond hersen- en sterkoraal en gorgonoide waaiers, veren, staven en zwepen. Als rifvissen komen engelvissen, koraalvlinders, kogelvissen, trompetvissen, doktersvissen, zwarte trekkersvissen, Spaanse zwijnlipvissen, zeebarbelen, pauwbotten, schoolmeestersnappers, lipvissen, grommers en de kleinere tandbaarzen voor. Open-zeevissen zijn onder meer palometa’s,grootoogmakrelen, barracuda’s en grote tandbaarzen. Vaak zijn er schildpadden en roggen te zien.
Nu we weten hoe we in en uit het water kunnen is het allemaal erg makkelijk, ten minste als je het zo doet als gezegd.
Frans rolt het strand op en roept: “ja, ho maar, zo is het genoeg!”tegen de golven (je weet drie grote en daarna 7 kleine golven Frans!)
Na deze leuke duik rijden we terug naar ons huis en eten daar de rest van de pasta op.
Zelfs Tom eet “witte pasta”!!
Daarna maken we een rondrit over het eiland.
We zien de vrouw van Hennie Huisman (tja…) en bespreken uitgebreid met Tom Hennie. De dames hebben de oren plat gepraat van Tom en hij kan geen Hennie meer horen!
Langs de zoutpier naar de zoutvelden. Prachtig systeem met roze/paars water naarmate het zouter wordt. Frans proeft nog even het water……lekker! (erg zout dus)
Via White Slave aar Red Slave met de obelisken. Die golden als oriëntatiepunt voor de koopvaardijschepen.
Enorm klein zijn de huisjes. Te bedenken dat hier, volgens de gids van Bonaire, 6 mensen in woonden. De slaven mochten een dag in de week naar huis, zondag, en moesten dan 25 kilometer lopen!
We maken natuurlijk wat foto’s en met Frans in een huisje, passen Evelien en Astrid er niet meer bij eigenlijk……
Dan langs de zuidkust met zijn indrukwekkende golvenmassa en allerhande “totempalen” langs het strand. Voor deze kunstwerken wordt werkelijk alles gebruikt wat op het strand is aan komen spoelen.
Hier liggen ook mooie schelpen (stiekem wat meegenomen).
De golven beuken echt op de kant!!!
Daarna doorgereden naar Lac-baai, een lagune aan Bonaires bovenwindse kant. Het is een surfparadijs.
De kleuren blauw van het water zijn indrukwekkend.
Ook hier weer veel eilandbewoners die van dozen een huis hebben gemaakt voor het paasfeest.
Gauw weer door want we willen nog meer zien!
Onderweg weer enkele ezels en Frans voert er een chips! (waarom had auto 1 een zak chips en auto 2 niet?)
We zien hele mooie “hekken” van cactussen en Eef en ik willen die graag op de foto. Jan wil best even stoppen ,echter hierdoor raken we Tom weer kwijt.
Uiteindelijk, na wat gescheur over de stoffige wegen, vinden we elkaar weer en besluiten tot een groepsfoto bij een enorme cactus! Hij is leuk geworden!
Dan maar wat drinken bij de mangrovebossen.
Hier lopen enkele leuke kleine hondjes rond. Net als in Egypte gaan ze hier iets anders om met honden dan bij ons….
Astrid neemt een kop koffie en het klonk zo gezellig toe het gezet was: “de koffie is klaar!” (en dat met zwoele stem)
Hier liggen enorme bergen met grote schelpen!
Verse vis was ook hier niet meer te koop.
Tom, het wil maar niet lukken met die vis!
Daarna snel richting Kralendijk want er mag weer worden gedoken!
Flessen gehaald en naar Andrea II gereden.
Ons bin suinig, want bij Captain Don kost het 5 dollar om te duiken!
Andrea II:
Zie Andrea I, zelfde beschrijving.
We maken een halve nachtduik en een deel van de groep gaat snel boodschappen doen, terwijl het tweede deel nog naar de ketting met vis blijft zoeken.
Het mocht niet baten.
Bij het huis aangekomen blijkt dat er geen boodschappen meer gedaan konden worden omdat het te laat was.
Dan maar eten bij “de kerstman”. Het was heerlijk.
We genoten van een cocktail, lekker eten en enkelen namen nog een ijsje of Irish Coffee. Vooral dit laatste had een “heerlijke”smaak. Jan kan dit absoluut beter maken!!!!!
Aan het eind van het eten zat er een leuk padje op Evelien haar schouder en sprong zo op het bord van Tom, om vervolgens een spoor van de rode saus op de vloer achter te laten.
Kortom: het blijft hier opletten met de beesten!
Het huisfront nog maar even een sms-je gestuurd, want dat mailen zat er nog niet in: druk, druk, druk!
Jan maakte nog maar even een echte Irish Coffee waar je nekharen van overeind gingen staan! Hij was zelfs lauw, de koffie: teveel whisky misschien?
De dames bespreken nog even met de heren het gitaarwerk van George Kooijmans. Ze zijn niet echt onder de indruk. Nou, wij wel!

Zondag 27 maart
1e Paasdag.
Het heeft s’nachts weer wat geregend. Niet dat het ervan opfrist, nee het blijft 30/32 graden.
De zon staat alweer vroeg aan de hemel en de heren halen bij de zus van Ad brood.
Ondertussen lees ik het antwoord op het sms-je van me. Leuk!
Kijk, je maakt sávonds plannen, maar die zijn er om weer te veranderen…..zoals inmiddels gebruikelijk.
We wilden duiken bij Karpata. Dit was een flink stuk rijden. Nog even een snelle blik geworpen op 1000 steps; al zijn het er 803, we doen dit toch maar niet.
Aangekomen bij Karpata, ziet de zee er erg wild uit. Hier zien we maar vanaf.
Dus weer een flink stuk rijden, want het is eenrichtingsverkeer.
We maken een leuke rit, langs Rincon en een uitkijkpunt van het eiland. Vanaf deze plaats zie je heel Bonaire en Klein Bonaire.
Het landschap is vol met rotsen en struiken.
Ook nu kunnen we weer niet kiezen en besluiten vlak bij Eden te duiken: Bongo.
In het duikboek geen beschrijving van deze plek, dus er zelf maar een maken:
Bongo Beach:
Maximale diepte 30 meter en een zicht van 25 meter.
Een wrakje ligt op 30 meter diep. Hier vind je barracuda’s en zeebaarzen.
Ook zijn er vele murenen.
Helaas stopt de flitser ermee. Waarschijnlijk de batterijen leeg.
Na deze leuke duik flessen wisselen en voor de lunch naar het City Café. Hier eten we heerlijke saté en kunnen ook nog eens even internetten.
Tja, is het er toch nog van gekomen!
Ondertussen regent het even heftig en zien we het cruiseschip van Tom Cruise vertrekken.
Na de lunch weer richting zuiden. Wederom volgt de discussie over Hennie H.
Op het strand bivakkeren inmiddels vele mensen in hun huisjes van karton en tentjes. Zwemmen vrolijk in het water en het ruikt er erg lekker!
We rijden naar punt Vierkant.
Punt Vierkant:
Milde stromingen, maximale diepte 30 meter en een zicht van 30 meter.
Bij deze locatie begint het dubbelriffenstelsel, onderdeel van het Alice in Wonderland-complex. (driedubbel dus volgens Jan en Lyde)
In het ondiepe water vindt U hertshoornkoraal en gorgonen, terwijl de rifhelling met grote hersen- en sterkoraalformaties, sponzen en gorgonen afdaalt naar een zandkanaal tussen de twee riffen op 22-30 meter. Hier vindt U lettervijlvissen, Spaanse zwijnlipvissen, koffervissen. Grootoogbaarzen, soldatenvissen, eekhoornvissen en hertogvissen. Het buitenste rif trekt barracuda’s, snappers, makrelen, tandbaarzen en roggen aan.
Wij zagen nog een enorm grote groene murene!!!!!Het leek of hij/zij een vishaak in zijn bek had, maar we zijn er maar niet te dicht bij gaan kijken.
Het was een leuke duik.
Terwijl we alles weer in de auto leggen komen we tot de conclusie dat we her en der beginnen te vervellen. Zelfs de oren!
We rijden terug naar ons huis om ons, nu toch maar eens, om te kleden. De dames lopen de hele week al in bikini en doek.
Wij zwemmen nog even en Astrid speelt gezellig met de huishond.
Daarna gaan we naar het grote huis en maken een klein beetje in orde voor de BBQ. De heren doen het meest.
Jan en Ad gaan nog een derde duik maken bij Captain Don’s Habitat. (zonder te betalen!)
La Machaca: gemiddelde diepte 14 meter, maximaal 40 meter en zicht van 30 meter. Het was inmiddels donker….
Deze plaats, het huisrif van Captain Don’s Habitat, is vernoemd naar het wrak van de 14 meter lange lokale visserboot La Machaca, dat 30 meter voor de kust op 14 meter diepte ligt. De locatie is ideaal voor duiklessen, snorkelen, nachtduiken en het fotograferen van vissen- de meeste vissoorten van Bonaire komt U hier tegen. Vanwege de populariteit van de plaats is veel van het onderwaterleven dermate gewend geraakt aan duikers, dat de vissen zelfs naar U toekomen. Er zijn volop hagedisvissen en pauwbotten en zelfs bij daglicht kunnen er gevlekte murenen vrij rond zwemmen.
Vanaf de pier loopt een touw over de zeebodem rechtstreeks naar de drop-off op 15 meter en vandaar over de helling omlaag naar een nog dieper gelegen wrak. Duikers die naar de pier terugkeren, hoeven alleen maar het touw te volgen: zo blijven zij uit de baan van boten op weg van en naar de aparte botenpier.
In het ondiepe water bij de entreepier vindt U elandsgeweikoraal, palometa’s en botten, op de drop-off hersen- en sterkoraal, gorgonen en oranje olifantsoor- en buissponzen. De wrakken lokken tarpons, makrelen, grommers, snappers, sergeant-majoors en tandbaarzen aan.
Ad en Jan zijn getuige van filmopnames en proberen wanhopig ook in beeld te komen….Dit mag niet en ze worden van de plek gejaagd.
De duikbladen de komende tijd maar in de gaten houden!
Bij thuiskomst gaan we BBQ-en en Frans raakt inmiddels gewend aan het late tijdstip van eten. Hij zegt er maar niks meer van, maar zorgt er wel voor dat de bbq reeds drie uur brand: je kan niet weten…..
We zijn wat druk deze avond: het Tom-verhaal over “we zijn de weg kwijt”doet het weer leuk en de dames worden “wijfie en vrouwtje”genoemd…..(ai, ai heren!)
Om ongeveer een uur komt een zwoele stem over de schutting vragen of het gezellig is en of het wat zachter kan???!
Natuurlijk!
Astrid blijft zich bezig houden met sms-en over het cadeautje van Justin.
We hebben enorm gelachen en gaan weer veel te laat slapen. Eerder lukt ook niet van die koffie van Jan!
Helaas zien de dames een dood geitje op de weg liggen….

Maandag 28 maart
2e paasdag.
We staan vroeg op want het plan is vroeg te duiken en daarna naar het National Park Washington-Slagbaai.
Het dode geitje blijkt een kat te zijn en aangezien niemand hem/haar van de weg haalt, schuift Astrid het maar in de berm.
Zoals gewoonlijk worden de plannen weer veranderd…….na het ontbijt blijkt dat de beurs van Ad weg is. Een hele zoektocht volgt, maar nooit meer gevonden. Dus de politie gebeld voor een afspraak (er zijn er twee op het eiland).
Terwijl Frans en Ad aangifte doen, drinken wij een kopje koffie. Van shoppen komt niks, want de winkels zijn dicht.
Frans heeft bij het aangifte doen een leuke Palm-pet op en drie keer raden hoe de agent heet?
Juist meneer Palm!
Alleen de warenhuizen zijn open en we doen maar vast boodschappen (voor we weer te laat zijn).
Ook de vlucht wordt geconformeerd bij de luchthaven Flamingo Airport.
Nu is het dan echt tijd voor ons laatste duikje! Het kan nog binnen de limieten enzo.
Bachelor’s Beach:
Milde stromingen, gemiddelde diepte 20 meter en een zicht van 30 meter.
Een goede bootduik. Anderzijds kunnen beginners gemakkelijk vanaf de kust duiken; er staat een lichte stroming. In het ondiepe water komen vuur-, hertshoorn- en elandsgeweikoraal voor.
Het was dubbelgenieten de laatste duik!
We mogen nl een leuke trap af met al onze spullen en gaan er weer soepel in?!
Prachtige dingen gezien.
Na vele minuten aandacht trekken door de halve groep, had Jan eindelijk door dat hij ongeveer over een schildpad zwom (joeg weer eens iets anders na natuurlijk).
Nou, hij staat op de foto! Jan deed nog een kleine training om dit goed te laten lukken en die schildpad is voorgoed van zijn plek verdreven………
Na een uur er toch maar uit.
Tom wacht netjes op de rest van de groep en ik volg Frans, want die kan prima kompaslezen en weet de snelste weg uit het water, dacht ik.
Niet dus, helemaal de weg kwijt! Rolt werkelijk op zijn brede rug het strand op en komt niet meer overeind zonder mijn kleine hulp.
Golven vliegen over hem heen!
Lachen dus!
Bij de rest van de groep was er ook grote hilariteit: Astrid en Evelien dachten er zelf uit te kunnen en stevig te staan: “hè, hè, we zijn er!”om vervolgens door een grote golf weer op hun gat gemikt te worden.
Probeer dan maar eens niet van het lachten in je pak te piesen…..
We lunchen met de overgebleven rijst van de vorige avond en willen dan gaan rusten/zonnen bij Plaza.
Jan brengt met de meiden vast de flessen weg en raken dus de anderen kwijt, alweer. We vinden ze toch bij Plaza en genieten daar van het Happy Hour, samen met Marin, Vera en Yasser.
We krijgen weer een lekker hapje van de serveerster.
Nu maar de Pina Colada met alcohol! Heerlijk.
En maar denken dat we niet aankomen deze vakantie, ha, ha!
We genieten van de ondergaande zon en mooie foto’s worden er gemaakt.
s’Avonds weer een heerlijke BBQ en ondertussen drogen onze spullen.
We gaan weer foto’s kijken via de laptop. Jan mist nu een heel stuk….totdat hij weer mans genoeg is om van het laatste restje whisky een pittige Irish Coffee te maken.
Om twee uur naar bed.

Dinsdag 29 maart
 Om 8.00 uur op en de tassen pakken. Het is de laatste dag.
We ontbijten nu niet aan tafel maar uit het vuistje. Ook dat smaakt goed.
Wij nemen afscheid van aardige Eric en beloven reclame te maken voor zijn leuke appartementjes!
De heren hebben hun huis goed opgeruimd en het ziet er schoon uit.
We brengen de spullen naar het vliegveld en de heren checken in. Er is iets overgewicht.
Twee dames uit Nederland komen scheldend aan en wachten af of onze groep ook wat bij moet betalen. Hun wel dus en wij niet. Ik zal de woorden niet herhalen, maar een beetje lol hebben we er wel om.
Gauw naar Kralendijk om de handbagage bij Ad zijn zus in de kapsalon te zetten zodat we de handen vrij hebben om, eindelijk, te kunnen shoppen!
Leuke dingen worden gekocht en we sluiten af met een biertje bij het City Café.
Hier komt Theo ook nog even met Erica.
We kletsen nog even bij en vertellen dat er nog wat spullen in de koelkast voor ze staan en dat we het fantastisch hebben gehad deze week.
De dames kopen nog een T-shirt van het City Café.
Nu moeten we weer opschieten!
De tijd dringt en we moeten de auto’s nog aftanken en inleveren.
De ene auto kan wel volgetankt en bij de andere is de dop niet open te krijgen.
Er volgt een pittige discussie bij de autoverhuur en de dames gaan maar vast vertellen aan de security dat er nog enkele heren komen.
Nou, daar hebben ze niks mee te maken. Ik klamp nog de piloot aan van het vliegtuig, maar die zegt geen invloed te hebben op het gedrag van de security.
We worden nu toch wel een beetje angstig en Tom is ondertussen ook gearriveerd en bied aan in twee minuten 600 meter te overbruggen en de heren te halen (zoooo Tom!)
Niet nodig want Jan heeft de meneer afgekocht en we kunnen gelukkig nog net door de douane.
Het zal toch niet zo wezen dat we weer te laat…..?!
Alles komt goed en we hebben zelfs nog tijd om even te zitten.
De familie van Ad zwaait ons uitgebreid uit als we naar het vliegtuig lopen.
We settelen ons en maken ons op voor een terugvlucht van acht en een half uur met de KL 754 naar Amsterdam.
Onderweg wordt er veel gekletst, gedronken en niet geslapen. Zogauw iemand een poging doet, wordt die weer wakker gemaakt.
Dat is ten slotte niet gezellig: slapen!
We landen keurig op tijd en lopen door de sluis langs een flinke hond die graag snuffelt!
Vervolgens in een lange rij voor de douane die vraagt wat we hebben gedaan en of het leuk was, maar ondertussen dreigend kijken!
Wij hebben echt geen bolletjes!
Daarna worden de dames van de heren gescheiden om gefouilleerd te worden, op ….?!
Dit werkt enorm op onze lachspieren en Astrid roept hard dat ze toch nog iets leuks gescoord heeft deze vakantie! Daar kunnen zelfs de dames wel om lachen.
Daarna weer langs de douane en dan eindelijk de tassen!
Alles is meegekomen en we lopen naar de hal om nog wat te drinken als afscheid.
Helaas stond de taxichauffeur er al en we moesten meteen mee!
Het zal ook eens rustig gaan.
Nederland ziet er maar saai uit rond 7.00 uur en het weer werkt ook niet mee.
Astrid, Evelien, Jan en ik stappen als eerste uit.
Een paar dikke zoenen voor Frans, Ad en Tom en onze wegen scheiden zich.
Club Heemstede drinkt nog wat kleine borreltjes en kletsen na tot de dochter van Jan ons komt halen.
Ze brengen mij naar huis en ik zie Fieke nog even voor ze naar school gaat.
Daarna nog even de katten knuffelen en slapen!
Jeny haalt tijdens mijn schoonheidsslaapje de was uit mijn tas. Ze wil dit gaan wassen.
Ze heeft zich verbaasd over de hoeveelheid was: een klein tasje vol. Ze vroeg onmiddellijk toen ik wakker was, wat ik in godsnaam de hele week had aangehad?!
Het is weer leuk om thuis te zijn , maar wel een beetje afkicken van zon, zee, zaligheid en gezelligheid!
Ik kijk terug op een heerlijke week met prachtige duiken en heel veel plezier!
Wat mij betreft: gauw weer!!!!!



Lyde.